Three cormorants seen at dusk; they did not land. This house, built of stone, built by a long-dead shepherd. Contents: my campbed, a stove, a table, chairs. My clothes, my books. The caves that score out the belly of this island, leaving it famished. My limbs and belly, famished. This skin, these organs, this failing eyesight. When the battery runs out in my torch, I will descend into the caves and follow only the phosphorescence home.
Επεξήγηση λέξεων και φράσεων
cormorants seen at dusk → Τρεις κορμοράνοι το δειλινό, μια εικόνα στιγμιαίας παρατήρησης ενός φυσικού στοιχείου που δεν αλληλεπιδρά με τον αφηγητή.
house built by a long-dead shepherd → Σπίτι χτισμένο από έναν πεθαμένο βοσκό, σύνδεση με την ιστορία του νησιού και την εγκατάλειψη του χώρου.
caves that score out the belly of this island → Σπηλιές που χαράζουν την κοιλιά του νησιού, παρομοίωση που δίνει στο νησί σχεδόν ζωντανά χαρακτηριστικά.
my limbs and belly, famished → Τα άκρα μου, η κοιλιά μου, πεινασμένα, προσωπική εξίσωση της φυσικής αδυναμίας με την κατάσταση του νησιού.
failing eyesight → Φθίνουσα όραση, δηλώνει σταδιακή απώλεια της σωματικής του λειτουργικότητας.
phosphorescence home → Φωσφορίζουσα λάμψη για να βρω τον δρόμο μου σπίτι, υποδηλώνει ότι η κατεύθυνση προς τις σπηλιές είναι η μόνη ορατή πορεία προς έναν προορισμό.
Ελεύθερη μετάφραση
Τρεις κορμοράνοι, είδα το δειλινό—δεν προσγειώθηκαν. Αυτό το πέτρινο σπίτι, χτισμένο από έναν βοσκό που πέθανε πριν πολλά χρόνια. Περιεχόμενα: το κρεβάτι εκστρατείας μου, μια σόμπα, ένα τραπέζι, μερικές καρέκλες. Τα ρούχα μου, τα βιβλία μου. Οι σπηλιές τρυπούν την κοιλιά του νησιού, αφήνοντάς το σκελετωμένο. Τα άκρα μου, η κοιλιά μου, εξίσου πεινασμένα. Αυτό το δέρμα, αυτά τα όργανα, αυτή η όραση που εγκαταλείπει. Όταν σβήσει η μπαταρία στον φακό μου, θα βυθιστώ στις σπηλιές και θα ακολουθήσω το φωσφορίζον φως προς το τέλος του ταξιδιού μου.
Φιλοσοφικο Σχολιο
Αυτό το απόσπασμα παίζει με την εικόνα της απομόνωσης και της φυσικής εξασθένησης, μετατρέποντας το σώμα και το νησί σε δύο παράλληλες μορφές που λιμοκτονούν.
Η παρομοίωση των σπηλιών με την κοιλιά του νησιού δίνει μια αίσθηση ζωντάνιας στο τοπίο—σαν να πρόκειται για έναν οργανισμό που σιγά-σιγά αδειάζει.
Η φθορά του αφηγητή γίνεται αναπόσπαστο μέρος του περιβάλλοντος—η πείνα του, η αδύναμη όραση, όλα αντικατοπτρίζουν το ίδιο το νησί.
Το τελικό σχόλιο για το φωσφορίζον φως υπονοεί ότι η τελευταία πορεία του δεν απαιτεί πλέον ανθρώπινη καθοδήγηση, αλλά μόνο μια φυσική λάμψη που οδηγεί προς το τέλος.