Dear Esther - Level 2: The Buoy 23

 Inventory: a trestle table we spread wallpaper on in our first home. A folding chair; I laughed at you for bringing camping in the lakes. I was uncomfortable later and you laughed then. This diary; the bed with the broken springs – once asleep, you have to remember not to dream. A change of clothes. Donnelly’s book, stolen from Edinburgh library on the way here. I will burn them all on the last morning and make an aerial of my own. 

Επεξήγηση λέξεων και φράσεων

• trestle table → Πτυσσόμενο τραπέζι, πιθανώς ένα απλό ξύλινο τραπέζι με σιδερένια βάση.

• folding chair → Αναδιπλούμενη καρέκλα, συνδεδεμένη με μια κοινή μνήμη στην εξοχή.

• bed with broken springs → Κρεβάτι με σπασμένα ελατήρια, μια λεπτομέρεια που υποδηλώνει φθορά, ίσως χρόνια χρήσης.

• once asleep, you have to remember not to dream → Μόλις αποκοιμηθείς, πρέπει να θυμηθείς να μην ονειρευτείς, μια φράση που υποδηλώνει προειδοποίηση ή αυτοπροστασία.

• Donnelly’s book, stolen from Edinburgh library → Βιβλίο του Donnelly, κλεμμένο από τη βιβλιοθήκη του Εδιμβούργου, υπονοεί ότι ο αφηγητής είχε ανάγκη να το πάρει μαζί του στο ταξίδι.

• burn them all on the last morning → Θα τα κάψω όλα το τελευταίο πρωί, μια οριστική πράξη εξάλειψης του παρελθόντος.

• make an aerial of my own → Φτιάξω μια κεραία δική μου, δείχνει την ανάγκη επικοινωνίας ή την προσωπική σύνδεση με το νησί.

Ελεύθερη μετάφραση

Τα υπάρχοντά μου: ένα ξύλινο τραπέζι που χρησιμοποιήσαμε για την ταπετσαρία στο πρώτο μας σπίτι. Μια αναδιπλούμενη καρέκλα—γέλασα όταν την έφερες μαζί στο κάμπινγκ στις λίμνες. Αργότερα ένιωθα άβολα, και γέλασες εσύ. Το ημερολόγιο· το κρεβάτι με τα σπασμένα ελατήρια—όταν κοιμάσαι, πρέπει να θυμάσαι να μην ονειρευτείς. Μια αλλαξιά ρούχα. Το βιβλίο του Donnelly, κλεμμένο από τη βιβλιοθήκη του Εδιμβούργου στον δρόμο προς το νησί. Το τελευταίο πρωί θα τα κάψω όλα και θα φτιάξω μια κεραία δική μου.

Φιλοσοφικο Σχολιο

Αυτό το απόσπασμα καταγράφει τα τελευταία ίχνη του πολιτισμού του αφηγητή, πριν την απόλυτη απόρριψη τους.

Η αναφορά σε κοινές αναμνήσεις—το κάμπινγκ, η ταπετσαρία, το κρεβάτι—δίνει μια έντονη αίσθηση απώλειας, καθώς πρόκειται για αντικείμενα συνδεδεμένα με στιγμές συντροφικότητας.

Η πράξη της καύσης δεν είναι απλώς μια εξάλειψη του παρελθόντος—είναι μια προετοιμασία για μια νέα επικοινωνία, καθώς η κεραία που θα φτιάξει από τις στάχτες υπονοεί ότι δεν εγκαταλείπει απλά—επιχειρεί να δημιουργήσει κάτι καινούργιο.