Dear Esther - Level 2: The Buoy 22

 The bothy was constructed originally in the early 1700s. By then, shepherding had formalised into a career. The first habitual shepherd was a man called Jakobson, from a lineage of migratory Scandinavians. He was not considered a man of breeding by the mainlanders. He came here every summer whilst building the bothy, hoping, eventually, that becoming a man of property would secure him a wife and a lineage. Donnelly records that it did not work: he caught some disease from his malcontented goats and died two years after completing it. There was no one to carve white lines into the cliff for him either. 

Επεξήγηση λέξεων και φράσεων

• bothy → Καταφύγιο, μικρή πέτρινη καλύβα που χρησιμοποιούνταν από βοσκούς ή ταξιδιώτες.

• habitual shepherd → Μόνιμος βοσκός, κάποιος που δεν περνούσε απλώς από το νησί, αλλά έμενε εκεί σταθερά.

• man of breeding → Άντρας καλής καταγωγής, κοινωνική διάκριση από τους κατοίκους της ηπειρωτικής χώρας.

• malcontented goats → Δυστυχισμένες κατσίκες, πιθανή αναφορά στην κακή υγεία των ζώων και τις συνθήκες ζωής.

• carve white lines into the cliff → Χαράξει άσπρες γραμμές στον γκρεμό, πιθανή αναφορά σε ένα ταφικό σύμβολο ή μια πράξη μνήμης.

Ελεύθερη μετάφραση

**Το καταφύγιο χτίστηκε στις αρχές του 18ου αιώνα. Μέχρι τότε, η βοσκή είχε γίνει επάγγελμα με κανόνες. Ο Jakobson ήταν ο πρώτος μόνιμος βοσκός του νησιού—ένας άντρας από σκανδιναβική γενιά μεταναστών, που δεν θεωρούνταν άξιος από τους κατοίκους της ενδοχώρας. Κάθε καλοκαίρι ερχόταν εδώ, χτίζοντας σιγά σιγά το καταφύγιο, με την ελπίδα ότι η ιδιοκτησία θα του έδινε μια γυναίκα και μια οικογένεια. Ο Donnelly γράφει πως αυτό δεν έγινε: αρρώστησε από τις ανήσυχες κατσίκες του και πέθανε δύο χρόνια μετά την ολοκλήρωση του. Κανείς δεν υπήρχε να χαράξει γραμμές στον βράχο για να τον θυμάται.**

Φιλοσοφικο Σχολιο

Αυτό το απόσπασμα αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που προσπάθησε να δημιουργήσει ένα μέλλον μέσα σε ένα μέρος που δεν τον δεχόταν, δείχνοντας την απομόνωση και τη μοίρα όσων ήρθαν στο νησί αναζητώντας κάτι.

Το όραμα του Jakobson—να χτίσει κάτι που θα του δώσει αποδοχή—αποδεικνύεται μάταιο, καθώς η αρρώστια και η μοναξιά τον προλαβαίνουν.

Η τελική εικόνα της απουσίας μνήμης υπονοεί ότι το νησί δεν κράτησε τίποτα από εκείνον, ότι εξαφανίστηκε χωρίς ίχνη, όπως πολλοί πριν και μετά από αυτόν.