Dear Esther - Level 2: The Buoy 18

 

 

I have begun to climb, away from the sea and towards the centre. It is a straight line to the summit, where the evening begins to coil around the aerial and squeeze the signals into early silence. The bothy squats against the mount to avoid the gaze of the aerial; I too will creep under the island like an animal and approach it from the northern shore. 

Επεξήγηση λέξεων και φράσεων

• coil around the aerial → Να τυλίγεται γύρω από την κεραία, μια εικόνα σχεδόν φυσικής αλληλεπίδρασης, σαν το βράδυ να έχει δική του υπόσταση.

• squeeze the signals into early silence → Να σφίγγει τα σήματα σε πρόωρη σιωπή, υποδηλώνει μια σταδιακή εξάλειψη της επικοινωνίας, σαν η νύχτα να καταστέλλει κάθε απόπειρα σύνδεσης.

• bothy squats against the mount → Το καταφύγιο κουρνιάζει στο βουνό, μια παρομοίωση που δίνει ανθρώπινα χαρακτηριστικά στο καταφύγιο—σαν να προσπαθεί να κρυφτεί.

• creep under the island like an animal → Να γλιστρήσω κάτω από το νησί σαν ζώο, δηλώνει μια κίνηση επιφυλακτική, σχεδόν πρωτόγονη, σαν να απορρίπτει τον πολιτισμένο τρόπο προσέγγισης.

• approach it from the northern shore → Να το προσεγγίσω από τη βόρεια ακτή, ένας εναλλακτικός δρόμος προς τον στόχο, που υποδηλώνει μια διαφορετική προσέγγιση στην αλήθεια του νησιού.

Ελεύθερη μετάφραση

Σκαρφαλώνω, μακριά από τη θάλασσα, κατευθυνόμενος προς την καρδιά του νησιού. Η πορεία μου είναι μια γραμμή προς την κορυφή, όπου το βράδυ τυλίγεται γύρω από την κεραία, σφίγγοντας τα σήματα σε πρόωρη σιωπή. Το καταφύγιο κουρνιάζει στο βουνό, σαν να προσπαθεί να ξεφύγει από το βλέμμα της κεραίας· κι εγώ θα χωθώ κάτω από το νησί σαν ζώο, θα ακολουθήσω τη βόρεια ακτή, ψάχνοντας έναν άλλο δρόμο προς την αλήθεια.

Φιλοσοφικο Σχολιο

Αυτό το απόσπασμα εξερευνά την πορεία προς την κορυφή όχι ως θρίαμβο, αλλά ως μοιραία αναζήτηση που οδηγεί στη σιωπή.

Η παρομοίωση της νύχτας με κάτι που τυλίγεται και πιέζει είναι ιδιαίτερα έντονη—σαν η ίδια η ατμόσφαιρα του νησιού να απορροφά τις προσπάθειες επικοινωνίας.

Το καταφύγιο που "κουρνιάζει" υπονοεί ότι υπάρχει κάτι απειλητικό εδώ—ίσως η κεραία, ίσως το ίδιο το μέρος.

Η τελική απόφαση να ακολουθήσει έναν υπόγειο δρόμο, σαν ζώο, δείχνει μια στροφή προς το ένστικτο, μια παραίτηση από την ανθρώπινη προσέγγιση.

Αυτή η σκηνή μοιάζει με προετοιμασία για ένα τελευταίο στάδιο του ταξιδιού.