Dear Esther - Level 2: The Buoy 28

He left his body to the medical school and was duly opened out for a crowd of students twenty-one days after his passing. The report is included in my edition of his book. The syphilis had torn through his guts like a drunk driver, scrambling his organs like eggs on a plate. But enough definition remained for a cursory examination and, as I suspected, they found clear evidence of kidney stones. He is likely to have spent the last years of his life in considerable pain: perhaps this is the root of his laudanum habit. Although its use makes him an unreliable witness, I find myself increasingly drawn into his orbit. 

Επεξήγηση λέξεων και φράσεων

• medical school → Ιατρική σχολή, υποδηλώνει ότι το σώμα του μελετήθηκε από φοιτητές μετά τον θάνατό του.

• scrambling his organs like eggs on a plate → Ανακάτεψε τα όργανά του σαν αυγά σε πιάτο, μια σκληρή, ωμή μεταφορά που δείχνει τη σωματική κατάρρευση του Donnelly.

• kidney stones → Λίθοι στα νεφρά, συνδέεται με προηγούμενες αναφορές σε σωματικό πόνο και την ασθένεια που βασανίζει και τον αφηγητή.

• laudanum habit → Εθισμός στο λάβδανο, πιθανή αιτία της αναξιοπιστίας των αναφορών του.

• drawn into his orbit → Με τραβά στην τροχιά του, σημαίνει ότι όσο αμφιλεγόμενος κι αν είναι, ο αφηγητής βρίσκει μια περίεργη έλξη προς τον Donnelly.

Ελεύθερη μετάφραση 

Το σώμα του δωρίστηκε στην ιατρική σχολή και ανοίχτηκε μπροστά σε ένα πλήθος φοιτητών είκοσι μία μέρες μετά τον θάνατό του. Η αναφορά περιλαμβάνεται στην έκδοση του βιβλίου μου. Η σύφιλη είχε καταστρέψει τα σωθικά του ανεξέλεγκτα, ανακατεύοντας τα όργανά του σαν αυγά σε πιάτο. Κι όμως, ήταν αρκετά διακριτά ώστε να γίνει μια γρήγορη εξέταση, και, όπως υποψιαζόμουν, βρέθηκαν εμφανείς λίθοι στα νεφρά. Πιθανότατα πέρασε τα τελευταία του χρόνια μέσα στον πόνο— ίσως γι’ αυτό να κατέφυγε στο λάβδανο. Παρά το γεγονός ότι τον καθιστά αναξιόπιστο μάρτυρα, νιώθω να με τραβά όλο και πιο κοντά του.**

Φιλοσοφικα Σχολια

Αυτό το απόσπασμα συνδυάζει την ψυχρή ιατρική πραγματικότητα με την προσωπική σχέση που αναπτύσσει ο αφηγητής με τον Donnelly, παρά τις αμφιβολίες για την αξιοπιστία του.

Η αναφορά στον σωματικό πόνο προσθέτει ένα στοιχείο συμπόνιας—ίσως ο Donnelly να μην ήταν μόνο τρελός, αλλά ένας άνθρωπος που υπέφερε.

Το λάβδανο ως διέξοδος δίνει μια νέα διάσταση στη συμπεριφορά του—η εξάρτηση του μπορεί να είναι απόπειρα διαφυγής, όχι απλώς ένδειξη αδυναμίας.

Το τελικό σχόλιο για την "τροχιά" του Donnelly υπονοεί ότι ο αφηγητής νιώθει μια παράξενη, σχεδόν αναπόφευκτη έλξη προς τη σκέψη του.