Dear Esther - Level 2: The Buoy 32

 They found Jakobson in early spring, the thaw had only just come. Even though he’d been dead nearly seven months, his body had been frozen right down to the nerves and had not even begun to decompose. His fingernails were raw and bitten to the quick; they found the phosphorescent moss that grows in the caves deep under the nails. Whatever he’d been doing under the island when his strength began to fail is lost. He’d struggled halfway up the cliff again, perhaps in a delirium, perhaps trying to reach the bothy’s fire, before curling into a stone and expiring. 

Επεξήγηση λέξεων και φράσεων

• thaw had only just come → Το λιώσιμο του πάγου μόλις είχε ξεκινήσει, σημαίνει ότι το σώμα του παρέμεινε ανέπαφο και ακινητοποιημένο από τον πάγο.

• frozen right down to the nerves → Παγωμένος ως τις νευρικές ίνες, μια εικόνα απόλυτης ψύξης, σαν να είχε απομείνει ένα τέλειο αποτύπωμα της ζωής του.

• fingernails raw and bitten to the quick → Νύχια ωμά και φαγωμένα ως τη ρίζα, δείχνει ένταση, ταλαιπωρία ή κάποια συνειδητή προσπάθεια πριν τον θάνατο.

• phosphorescent moss deep under the nails → Φωσφορίζον βρύο βαθιά κάτω από τα νύχια, μια λεπτομέρεια που υπονοεί ότι βρισκόταν στις σπηλιές λίγο πριν πεθάνει.

• curling into a stone and expiring → Κουλουριαστεί σε πέτρα και ξεψυχήσει, μια ισχυρή εικόνα μετατροπής του σώματος σε κάτι άψυχο, σχεδόν μέρος του τοπίου.

Ελεύθερη μετάφραση

**Τον βρήκαν νωρίς την άνοιξη, όταν ο πάγος μόλις είχε αρχίσει να υποχωρεί. Ήταν εκεί σχεδόν επτά μήνες, παγωμένος ως το μεδούλι, άθικτος, σαν να είχε απομείνει ένα παγωμένο αποτύπωμα της ζωής του. Τα νύχια του ήταν φαγωμένα ως τη ρίζα, βίαια τριμμένα. Βρήκαν κάτω από αυτά το φωσφορίζον βρύο που μεγαλώνει στις σπηλιές. Ό,τι κι αν έκανε στα βάθη του νησιού όταν οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν, είναι χαμένο. Πάλεψε να ανέβει ξανά τον γκρεμό—ίσως μέσα στη ζάλη, ίσως αναζητώντας τη φωτιά στο καταφύγιο—μέχρι που κουλουριάστηκε σαν πέτρα και άφησε την τελευταία του πνοή.

Φιλοσοφικα Σχολια

Αυτό το απόσπασμα παρουσιάζει τον θάνατο του Jakobson ως μια αργή διαδικασία, ένα κύκλο απόδρασης και επιστροφής στο κενό.

Η εικόνα των νυχιών του υπονοεί κάποια αγωνία, μια τελευταία πάλη μέσα στις σπηλιές.

Το φωσφορίζον βρύο δείχνει ότι ο θάνατός του συνδέεται άμεσα με το υπόγειο σύστημα του νησιού—με τον μυστικό κόσμο που κανείς άλλος δεν μπορεί να εξηγήσει.

Το τελικό "κουλουριάστηκε σαν πέτρα" μοιάζει με μια παραδοχή ότι η μορφή του δεν υπήρχε πλέον—ότι το νησί τον είχε αφομοιώσει.