Dear Esther - Level 2: The Buoy 5

 

 All night the buoy has kept me lucid. I sat, when I was at the very edge of despair, when I thought I would never unlock the secret of the island, I sat at the edge and I watched the idiot buoy blink through the night. He is mute and he is retarded and he has no thought in his metal head but to blink each wave and each minute aside until the morning comes and renders him blind as well as deaf-mute. In many ways, we have much in common. 

Επεξήγηση λέξεων και φράσεων

• kept me lucid → Με κράτησε διαυγή, υπονοεί μια αίσθηση εγρήγορσης ή σαφήνειας που διαφορετικά θα χανόταν.

• very edge of despair → Χείλος της απόγνωσης, μια έντονη περιγραφή ψυχικής κατάστασης.

• unlock the secret of the island → Ξεκλειδώσω το μυστικό του νησιού, αναφορά στην άγνωστη, απροσδιόριστη φύση του τόπου.

• idiot buoy blink through the night → Χαζή σημαδούρα που αναβοσβήνει στη νύχτα, παρομοίαση της αδιάφορης, αέναης λειτουργίας της.

• morning renders him blind → Το πρωί την κάνει τυφλή, μια σύνδεση με το φως της ημέρας που αφαιρεί τη χρησιμότητα του σήματος.

• deaf-mute → Κουφή και άλαλη, αναφορά στην απόλυτη σιωπή και αδυναμία αντίδρασης.

• we have much in common → Έχουμε πολλά κοινά, μια αυτοκριτική σκέψη του αφηγητή, που παρομοιάζει την κατάστασή του με τη σημαδούρα.

Ελεύθερη μετάφραση

Όλη τη νύχτα, η σημαδούρα με κρατούσε ξύπνιο. Καθόμουν εκεί, στα όρια της απόγνωσης, όταν πίστευα πως ποτέ δεν θα καταλάβω το μυστικό αυτού του νησιού· στην άκρη, να παρακολουθώ τη χαζή σημαδούρα να αναβοσβήνει μέσα στο σκοτάδι. Βουβή, άψυχη, χωρίς καμία σκέψη στο μεταλλικό της κεφάλι, παρά μόνο να σβήνει κάθε κύμα, κάθε λεπτό μέχρι το ξημέρωμα— όταν θα χάσει πια και το μοναδικό της σκοπό, τυφλή, όπως ήδη είναι άλαλη. Σε πολλά σημεία, μοιάζουμε περισσότερο από όσο θα ήθελα.

Φιλοσοφικα σχολια 

Αυτό το απόσπασμα χρησιμοποιεί τη σημαδούρα ως σύμβολο απόλυτης αδράνειας και μηχανικής ύπαρξης, συνδέοντάς την με την εσωτερική κατάσταση του αφηγητή.

Η σταθερή, αδιάκοπη λειτουργία της έρχεται σε αντίθεση με την αβεβαιότητα και τον πόνο του αφηγητή, αλλά ταυτόχρονα την παρομοιάζει με τον εαυτό του—σαν να αισθάνεται πως κι εκείνος έχει χάσει κάθε σκοπό.

Το σχόλιο για την αυγή που την κάνει τυφλή είναι ιδιαίτερα δυνατό, δείχνοντας ότι ο μηχανισμός της σημαδούρας χάνει το νόημά του μόλις τελειώσει η νύχτα, όπως ίσως ο αφηγητής νιώθει πως δεν έχει λόγο ύπαρξης πέρα από τη μοναξιά του νησιού.

Το τελικό συμπέρασμα ότι έχουν κοινά είναι βαθύτατα υπαρξιακό—υποδηλώνει μια ταύτιση του αφηγητή με κάτι που δεν έχει συνείδηση ή βούληση, σαν να παραδέχεται ότι κι εκείνος έχει γίνει μέρος αυτού του μέρους, ένα αναβοσβήνον σήμα που δεν ακούγεται από κανέναν.