I find myself increasingly unable to find that point where the hermit ends and Paul and I begin. We are woven into a sodden blanket, stuffed into the bottom of a boat to stop the leak and hold back the ocean. My neck aches from staring up at the aerial; it mirrors the dull throb in my gut where I am sure I have begun to form another stone. In my dreams, it forms into a perfect representation of Lot’s wife, head over her shoulder, staring along the motorway at the approaching traffic, in a vacuum of fatalistic calm.
Επεξήγηση λέξεων και φράσεων
where the hermit ends and Paul and I begin → Δυσκολία να οριοθετήσει την ταυτότητα και τη σύνδεση ανάμεσα στον ερημίτη, τον Paul και τον αφηγητή.
woven into a sodden blanket → Υφασμένοι μέσα σε μια μουσκεμένη κουβέρτα, υπονοεί μια σύνδεση που είναι θολή, βαριά και αποπνικτική.
stuffed into the bottom of a boat → Στριμωγμένοι στον πάτο μιας βάρκας, πιθανή αναφορά στην αίσθηση παγίδευσης ή προσπάθειας να αποτρέψει κάτι αναπόφευκτο.
hold back the ocean → Συγκρατήσουμε τον ωκεανό, ένα ανεφάρμοστο έργο, υπονοώντας την αδυναμία του να ελέγξει τις καταστάσεις.
staring up at the aerial → Κοιτάζοντας την κεραία, ίσως σε αναζήτηση νοήματος ή σημάτων που δεν έρχονται.
begun to form another stone → Να σχηματίζει άλλη μια πέτρα, πιθανώς ιατρική αναφορά σε πέτρα στα νεφρά, αλλά και μεταφορικά ως βάρος που μεγαλώνει μέσα του.
perfect representation of Lot’s wife → Τέλεια αναπαράσταση της γυναίκας του Λωτ, αναφορά στην ιστορία της Βίβλου όπου κοιτάζοντας πίσω, τιμωρήθηκε.
vacuum of fatalistic calm → Κενό μοιραίας ηρεμίας, δηλώνει παραίτηση, αποδοχή της μοίρας χωρίς αντίσταση.
Ελεύθερη μετάφραση
Δυσκολεύομαι όλο και περισσότερο να βρω το όριο όπου τελειώνει ο ερημίτης και αρχίζουμε εμείς—ο Paul κι εγώ.
Σαν υφασμένοι μέσα σε μια μουσκεμένη κουβέρτα, στριμωγμένοι στον πάτο μιας βάρκας, παλεύουμε να κλείσουμε τις ρωγμές και να συγκρατήσουμε τη θάλασσα.
Ο λαιμός μου με πονά από το να κοιτάζω διαρκώς την κεραία· αντανακλά τον αμβλύ, επίμονο πόνο στο στομάχι μου, εκεί όπου νιώθω πως κάτι σκληρό γεννιέται μέσα μου.
Στα όνειρά μου, παίρνει τη μορφή της γυναίκας του Λωτ—με το κεφάλι στραμμένο προς τα πίσω, να παρακολουθεί τα φώτα του αυτοκινητόδρομου και την επερχόμενη κίνηση, μέσα σε μια μοιραία και αμετάκλητη ηρεμία.**
Φιλοσοφικα Σχολια
Αυτό το απόσπασμα εμβαθύνει στην αλληγορία της προσωπικής σύγχυσης και της μοιραίας αποδοχής, χρησιμοποιώντας θρησκευτικούς συμβολισμούς, σωματικά σημάδια και εικόνες εγκλωβισμού.
Η απώλεια ορίων μεταξύ του ερημίτη, του Paul και του αφηγητή δείχνει μια θολή σύνδεση ανάμεσα στο παρελθόν, τη μνήμη και την ταυτότητα, σαν να γίνονται ένα μέσα στη φθορά του τόπου.
Η παρομοίωση με τη γυναίκα του Λωτ είναι ιδιαίτερα ισχυρή—αντί να κοιτάζει πίσω στο παρελθόν, εδώ κοιτάζει μπροστά, στην επερχόμενη κίνηση. Είναι σαν να παρακολουθεί τη μοίρα του να πλησιάζει, χωρίς να αντιδρά, χωρίς να προσπαθεί να αλλάξει πορεία.
Η κεραία και η πέτρα δείχνουν ένα εσωτερικό βάρος που μεγαλώνει, ένα σημάδι φυσικής και ψυχικής επιβάρυνσης που συνδέεται με την ατέρμονη αναζήτηση νοήματος και την παραδοχή ότι τίποτα δεν μπορεί πλέον να αλλάξει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου