Dear Esther - Opening Monologues 3

 

Dear Esther. I have lost track of how long I have been here, and how many visits I have made overall. Certainly, the landmarks are now so familiar to me that I have to remind myself to actually see the forms and shapes in front of me. I could stumble blind across these rocks, the edges of these precipices, without fear of missing my step and plummeting down to sea. Besides, I have always considered that if one is to fall, it is critical to keep one’s eyes firmly open. 

 

Εξήγηση Λέξεων και Προτάσεων

• Lost track of how long I have been here (Έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου που βρίσκομαι εδώ): Υπονοεί ότι η ύπαρξη του αφηγητή είναι αποκομμένη από το πέρασμα του χρόνου, σαν να έχει παγιδευτεί σε μια επαναλαμβανόμενη κατάσταση.

• Remind myself to actually see (Να υπενθυμίζω στον εαυτό μου να βλέπει πραγματικά): Υποδηλώνει ότι η συνήθεια έχει αφαιρέσει τη ζωντανή αντίληψη των πραγμάτων—η οικειότητα κάνει το μέρος να φαίνεται αόρατο.

• Could stumble blind (Θα μπορούσα να σκοντάψω τυφλά): Μεταφορά για αποδοχή της πτώσης, της αβεβαιότητας, χωρίς καν τον φόβο του λάθους.

• If one is to fall, it is critical to keep one’s eyes firmly open (Αν είναι να πέσει κανείς, είναι κρίσιμο να κρατήσει τα μάτια του ορθάνοιχτα): Ένα φιλοσοφικό σχόλιο για την πτώση, είτε ως μοιραίο γεγονός είτε ως αντίληψη και αποδοχή του τέλους.

Ελεύθερη Μετάφραση

"Αγαπητή Esther. Δεν ξέρω πια πόσος καιρός έχει περάσει εδώ, ούτε πόσες φορές έχω επιστρέψει. Όλα τα σημεία του νησιού είναι πια τόσο γνώριμα που πρέπει να υπενθυμίζω στον εαυτό μου να τα βλέπει ξανά, όχι απλώς να τα αναγνωρίζει. Θα μπορούσα να περπατήσω πάνω στους βράχους τυφλά, να αγγίξω τις άκρες των γκρεμών χωρίς φόβο ότι θα χαθώ στη θάλασσα. Εξάλλου, πάντα πίστευα πως, αν πρόκειται να πέσω, αυτό που έχει σημασία είναι να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά."

Φιλοσοφικα σχολια!!!  

Αυτό το κομμάτι της αφήγησης είναι συνειδητό, ήσυχα αποφασιστικό, μια σκέψη παράδοσης και αποδοχής. Ο αφηγητής δεν μάχεται πια—παρατηρεί τη στασιμότητα, την εξοικείωση με το τοπίο, νιώθει μέρος του χώρου. Η αντίθεση μεταξύ τύφλωσης και όρασης είναι βαθιά συμβολική—η αίσθηση ότι δεν χρειάζεται πια να βλέπει για να γνωρίζει, αλλά όταν έρθει η πτώση, η όραση γίνεται απαραίτητη.