When you were born, your mother told me, a hush fell over the delivery room. A great red birthmark covered the left side of your face. No one knew what to say, so you cried to fill the vacuum. I always admired you for that; that you cried to fill whatever vacuum you found. I began to manufacture vacuums, just to enable you to deploy your talent. The birthmark faded by the time you were six, and had gone completely by the time we met, but your fascination with the empty, and its cure, remained.
Επεξήγηση λέξεων και φράσεων
hush fell over the delivery room → Μια σιωπή απλώθηκε στην αίθουσα τοκετού, υπονοώντας ότι η γέννηση προκάλεσε αμηχανία ή δέος.
birthmark → Σημάδι εκ γενετής, μια φυσική δυσχρωμία στο δέρμα.
fill the vacuum → Να γεμίσει το κενό, εδώ χρησιμοποιείται μεταφορικά για τη σιωπή και την αμηχανία των παρευρισκομένων.
manufacture vacuums → Δημιούργησα κενά, μια μεταφορά που δείχνει ότι ο αφηγητής έβαζε σκόπιμα τον άλλο σε καταστάσεις που απαιτούσαν αντίδραση.
deploy your talent → Εκδηλώνεις το ταλέντο σου, εδώ σημαίνει να χρησιμοποιείς την ικανότητά σου να γεμίζεις το κενό.
fascination with the empty → Η εμμονή με το άδειο, δηλαδή η τάση να παρατηρεί και να αντιμετωπίζει την απουσία ή το τίποτα.
its cure remained → Η λύση του κενού παρέμεινε, δηλαδή η προσπάθεια να καλύπτει ή να νοηματοδοτεί το άδειο.
Ελεύθερη μετάφραση
Όταν γεννήθηκες, μου είπε η μητέρα σου, η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή. Ένα μεγάλο κόκκινο σημάδι εκ γενετής σκίαζε την αριστερή πλευρά του προσώπου σου. Κανείς δεν ήξερε τι να πει—οπότε έκλαψες, γεμίζοντας το κενό γύρω σου.
Πάντα σε θαύμαζα γι’ αυτό· για το πώς αναγνώριζες κάθε κενό και το γέμιζες με τη φωνή σου. Έφτασα στο σημείο να δημιουργώ κενά, μόνο και μόνο για να σου δίνω χώρο να δείξεις αυτό που ήξερες να κάνεις καλύτερα.
Το σημάδι ξεθώριασε όταν ήσουν έξι, είχε εξαφανιστεί μέχρι να συναντηθούμε. Μα η έλξη σου προς το κενό—και η ανάγκη σου να το διορθώσεις—δεν έφυγαν ποτέ.
Φιλοσοφικο σχολιο
Αυτό το απόσπασμα είναι εξαιρετικά συμβολικό και αγγίζει θέματα ταυτότητας, αντίδρασης στο άγνωστο και υπαρξιακής αναζήτησης.
Η αφήγηση ξεκινά με τη γέννηση και το σημάδι στο πρόσωπο, ένα σύμβολο διαφοροποίησης και μοναδικότητας. Η αμηχανία των γύρω του δημιουργεί ένα κενό, το οποίο το μωρό επιλέγει να γεμίσει με κραυγή, μια πρώτη πράξη αυτοέκφρασης.
Το στοιχείο της συνειδητής δημιουργίας κενού από τον αφηγητή είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, καθώς υπονοεί μια σχέση βασισμένη στην ανάγκη για δράση και αντίδραση. Η εμμονή με το άδειο και η θεραπεία του γίνεται μια θεματική που διατρέχει όλη τη ζωή του ατόμου.
Υπάρχει επίσης η έννοια της μετάλλαξης και της αποδοχής—το σημάδι ξεθωριάζει, αλλά η τάση να γεμίζει το κενό παραμένει ως βασικό στοιχείο της προσωπικότητας του ατόμου. Είναι σαν να λέει πως ανεξάρτητα από τις εξωτερικές αλλαγές, η βαθύτερη ουσία ενός ανθρώπου μένει ανέγγιχτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου