We are not like Lot’s wife, you and I; we feel no particular need to turn back. There’s nothing to be seen if we did. No tired old man parting the cliffs with his arms; no gifts or bibles laid out on the sand for the taking. No tides turning or the shrieking gulls overhead. The bones of the hermit are no longer laid out for the taking: I have stolen them away to the guts of this island where the passages all run to black and there we can light each others faces by their strange luminescence.
Επεξήγηση λέξεων και φράσεων
Lot’s wife → Η γυναίκα του Λωτ, αναφορά στη Βιβλική ιστορία όπου εκείνη γύρισε πίσω να κοιτάξει τα Σόδομα και Γόμορρα και μετατράπηκε σε στήλη άλατος. Εδώ δηλώνει μια αντίθεση με την τάση να κοιτά κανείς πίσω στο παρελθόν.
parting the cliffs with his arms → Χωρίζοντας τους γκρεμούς με τα χέρια του, πιθανή υπαινιγμός στον Μωυσή και τη διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας, αλλά χρησιμοποιείται εδώ για να δείξει την απουσία θαυμάτων ή θεϊκής παρέμβασης.
bones of the hermit → Τα οστά του ερημίτη, πιθανώς αναφορά στον μυθολογικό ή ιστορικό ερημίτη του νησιού που είχε κάποτε λατρευτεί ή θεωρηθεί σημαντικός.
passages all run to black → Τα περάσματα οδηγούν στο σκοτάδι, μια ποιητική περιγραφή της σπηλαιώδους, σκοτεινής φύσης του νησιού, αλλά ίσως και μεταφορά για την ψυχολογική κατάσταση του αφηγητή.
light each other’s faces by their strange luminescence → Να φωτίσουμε ο ένας το πρόσωπο του άλλου με το παράξενο φως τους, υποδηλώνει κάποια μυστηριώδη, ίσως υπερφυσική λάμψη των οστών ή μια συμβολική πράξη εύρεσης νοήματος μέσα στο σκοτάδι.
Ελεύθερη μετάφραση
Δεν είμαστε σαν τη γυναίκα του Λωτ, εσύ κι εγώ· δεν νιώθουμε την ανάγκη να στραφούμε προς τα πίσω. Ακόμα κι αν το κάναμε, δεν θα υπήρχε τίποτα να δούμε. Κανένας γέρος να ανοίγει τα βράχια με τα χέρια του, κανένα δώρο ή ιερό βιβλίο πεταμένο στην άμμο για να το πάρουμε. Κανένα κύμα που να αλλάζει πορεία, κανένας γλάρος που να ουρλιάζει πάνω από το κεφάλι μας. Τα οστά του ερημίτη δεν είναι πια εκτεθειμένα—τα έχω κρύψει βαθιά μέσα στα σωθικά αυτού του νησιού, εκεί όπου όλα τα μονοπάτια οδηγούν στο απόλυτο σκοτάδι. Εκεί μέσα μπορούμε να φωτίσουμε ο ένας το πρόσωπο του άλλου, με το αλλόκοτο φως τους.
Φιλοσοφικα Σχολια
Αυτό το απόσπασμα είναι βαθιά υπαρξιακό, σκοτεινό και γεμάτο θρησκευτικές αναφορές, διερευνώντας θέματα μοίρας, παρελθόντος και απόκρυφης γνώσης.
Η αναφορά στη γυναίκα του Λωτ υποδηλώνει ότι ο αφηγητής δεν έχει την επιθυμία να κοιτάξει πίσω—είτε στο παρελθόν είτε στην ιστορία του τόπου. Το ότι "δεν υπάρχει τίποτα να δει" ενισχύει την αίσθηση απώλειας και κενού, σαν όλα όσα θα μπορούσαν να έχουν σημασία να έχουν ήδη χαθεί.
Η απουσία θαυμάτων και ιερών αντικειμένων δείχνει μια απομυθοποίηση του χώρου: δεν υπάρχουν πλέον σημάδια πίστης, δεν υπάρχουν ενδείξεις ελπίδας ή σωτηρίας.
Το τελευταίο μέρος είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό—ο αφηγητής παίρνει τα οστά του ερημίτη μακριά, κρύβοντάς τα σε μια σκοτεινή, υπόγεια περιοχή. Η ιδέα του φωτός που προέρχεται από τα ίδια τα οστά είναι μυστηριώδης και σχεδόν υπερφυσική, υπονοώντας είτε μια παλιά σοφία που παραμένει ζωντανή είτε μια υποβόσκουσα μαγεία μέσα στο σκοτάδι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου